Ki senin gözlerin
İçine düştüğüm dipsiz çukurun
Bir ip merdiveni gibi
Kurtarırdı boğulan bedenimi.
Ki senin dudakların
Hayatımda aldığım ilk şarap yudumu gibi
Kanıma karışıp
Sarhoş ederdi benliğimi.
Ki senin kokun
O ilkbaharın ilk tohumları gibi
Nüfuz edip ciğerlerime
Bayram havası estirirdi içimde.

Ki sen
Evet.
Sen.
Beni özel hissettiren
Yaşamı belleten
Kahverengi gözlerimi bahar gelmişçesine yeşerten
Sen.
Sahi
Sen.
Yok muydun hiç?
Gerçekten.

Ben yazdıkLarımdan; Siz anladıkLarınızdan sorumLusunuz..